مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ۝١

از چه چيز مى‌پرسند؟

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ۝٢

از آن خبر بزرگ،

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ۝۳

كه در آن اختلاف مى كنند.

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٤

آرى، به زودى خواهند دانست.

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ۝٥

باز هم آرى، به زودى خواهند دانست.

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَٰدًۭا ۝٦

آيا ما زمين را بسترى نساختيم؟

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ۝۷

و كوهها را ميخهايى؟

وَخَلَقْنَٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ۝۸

و شما را جفت جفت آفريديم.

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ۝۹

و خوابتان را آسايشتان گردانيديم.

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ۝١۰

و شب را پوششتان قرار داديم.

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ۝١١

و روز را گاه طلب معيشت.

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ۝١٢

و بر فراز سرتان هفت آسمان استوار بنا كرديم.

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ۝١۳

و چراغى روشن آفريديم.

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ۝١٤

از ابرهاى باران‌زاى آبى فراوان نازل كرديم،

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ۝١٥

تا بدان دانه و نبات برويانيم،

وَجَنَّٰتٍ أَلْفَافًا ۝١٦

و بستانهاى انبوه.

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَٰتًۭا ۝١۷

هر آينه روز داورى روزى است معين.

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ۝١۸

روزى كه در صور دميده شود و شما فوج‌فوج بياييد.

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ۝١۹

آسمان شكافته شود و هر شكاف درى باشد.

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ۝٢۰

و كوه‌ها روان شوند، و سراب گردند.

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ۝٢١

جهنم در انتظار باشد.

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابًۭا ۝٢٢

طاغيان را بازگشتنگاهى است.

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ۝٢۳

زمانى دراز در آنجا درنگ كنند.

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ۝٢٤

نه خُنكى چشند و نه آب؛

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ۝٢٥

جز آب جوشان و خون و چرك.

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ۝٢٦

اين كيفرى است برابر كردار.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ۝٢۷

زيرا آنان به روز حساب اميد نداشتند.

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابًۭا ۝٢۸

و آيات ما را به سختى تكذيب مى‌كردند.

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَٰهُ كِتَٰبًۭا ۝٢۹

و ما همه چيز را در كتابى شماره كرده‌ايم.

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ۝۳۰

پس بچشيد كه جز به شكنجه شما نخواهيم افزود.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ۝۳١

پرهيزگاران را جايى است در امان از هر آسيب؛

حَدَآئِقَ وَأَعْنَٰبًۭا ۝۳٢

بستانها و تاكستانها،

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ۝۳۳

و دخترانى همسال، با پستانهاى برآمده،

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ۝۳٤

و جامهاى پر.

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ۝۳٥

نه سخن بيهوده شنوند و نه دروغ.

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ۝۳٦

و اين پاداشى است كافى، از جانب پروردگارت.

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ۝۳۷

پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آنهاست. آن خداى رحمان، كه كس را به او ياراى خطاب نباشد.

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ۝۳۸

روزى كه روح و فرشتگان به صف مى‌ايستند، و كس سخن نمى‌گويد مگر آنكه خداى رحمان به او رخصت دهد و او سخن به صواب گويد.

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ۝۳۹

آن روز روزى است آمدنى. پس هر كه خواهد به سوى پروردگارش بازگردد.

إِنَّآ أَنذَرْنَٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ۝٤۰

ما شما را از عذابى نزديك مى‌ترسانيم: روزى كه آدمى هر چه را پيشاپيش فرستاده است مى‌نگرد و كافر مى‌گويد: اى كاش من خاك مى‌بودم.