مصحف الثريا

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ يَٰٓأَيُّهَا ٱلْمُدَّثِّرُ ۝١

ای به جامه خواب‌رفته‌

قُمْ فَأَنذِرْ ۝٢

بپای شو پس بترسان‌

وَرَبَّكَ فَكَبِّرْ ۝۳

و پروردگار خویش را بزرگ شمر

وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ ۝٤

و جامه‌های خویش را پاک ساز

وَٱلرُّجْزَ فَٱهْجُرْ ۝٥

و چرک را دوری گزین‌

وَلَا تَمْنُن تَسْتَكْثِرُ ۝٦

و منّت منه که فزونی جوئی‌

وَلِرَبِّكَ فَٱصْبِرْ ۝۷

و برای پروردگار خویش بشکیب‌

فَإِذَا نُقِرَ فِى ٱلنَّاقُورِ ۝۸

پس گاهی که دمیده شد در صور

فَذَٰلِكَ يَوْمَئِذٍۢ يَوْمٌ عَسِيرٌ ۝۹

آن است آن روز روزی دشوار

عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ غَيْرُ يَسِيرٍۢ ۝١۰

بر کافران ناهموار

ذَرْنِى وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيدًۭا ۝١١

بهل مرا با آنکه آفریدم تنها

وَجَعَلْتُ لَهُۥ مَالًۭا مَّمْدُودًۭا ۝١٢

و نهادم برایش مالی پهناور

وَبَنِينَ شُهُودًۭا ۝١۳

و پسرانی گواهان‌

وَمَهَّدتُّ لَهُۥ تَمْهِيدًۭا ۝١٤

و آماده کردم برایش آمادگی‌

ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ ۝١٥

سپس امید دارد که بیفزایم‌

كَلَّآ ۖ إِنَّهُۥ كَانَ لِءَايَٰتِنَا عَنِيدًۭا ۝١٦

نه چنین است همانا او است آیتهای ما را دشمن‌

سَأُرْهِقُهُۥ صَعُودًا ۝١۷

زود است رسانمش به عذابی سخت‌

إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ ۝١۸

همانا او اندیشید و سنجید

فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ۝١۹

پس کشته شود چگونه سنجید

ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ۝٢۰

سپس کشته شود چگونه سنجید

ثُمَّ نَظَرَ ۝٢١

پس نگریست‌

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ ۝٢٢

پس چهره دژم ساخت و روی در هم کشید

ثُمَّ أَدْبَرَ وَٱسْتَكْبَرَ ۝٢۳

پس پشت کرد و کبر ورزید

فَقَالَ إِنْ هَٰذَآ إِلَّا سِحْرٌۭ يُؤْثَرُ ۝٢٤

پس گفت نیست این جز جادوئی که رسد

إِنْ هَٰذَآ إِلَّا قَوْلُ ٱلْبَشَرِ ۝٢٥

نیست این جز گفتار بشر

سَأُصْلِيهِ سَقَرَ ۝٢٦

زود است چشانیمش دوزخ‌

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سَقَرُ ۝٢۷

و ندانی تو چیست دوزخ‌

لَا تُبْقِى وَلَا تَذَرُ ۝٢۸

نه به جای گذارد و نه فروهلد

لَوَّاحَةٌۭ لِّلْبَشَرِ ۝٢۹

دگرگون سازد پوست را

عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ ۝۳۰

بر آن است نوزده تن‌

وَمَا جَعَلْنَآ أَصْحَٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَٰٓئِكَةًۭ ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةًۭ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِيَسْتَيْقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَٰبَ وَيَزْدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِيمَٰنًۭا ۙ وَلَا يَرْتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَٰبَ وَٱلْمُؤْمِنُونَ ۙ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌۭ وَٱلْكَٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلًۭا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهْدِى مَن يَشَآءُ ۚ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِىَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ ۝۳١

و نگردانیدیم یاران آتش را مگر فرشتگانی و نگردانیدیم شمار آنان را جز آزمایشی برای آنان که کفر ورزیدند تا یقین رسانند آنان که داده شدند کتاب را و بیفزایند آنان که ایمان آوردند ایمانی و دودل نکردند آنان که داده شدند کتاب را و مؤمنان و تا گویند آنان که در دلهاشان بیماری است و کافران چه چیز خواست خدا بدین مثَل چنین گمراه سازد خدا هر که را که خواهد و رهبری کند هر که را که خواهد و نداند لشگرهای پروردگارت را جز او و نیست آن جز یادآوریی برای بشر

كَلَّا وَٱلْقَمَرِ ۝۳٢

نه چنین است سوگند به ماه‌

وَٱلَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ ۝۳۳

و شب گاهی که روی برتابد

وَٱلصُّبْحِ إِذَآ أَسْفَرَ ۝۳٤

و بامداد گاهی که رخ گشاید

إِنَّهَا لَإِحْدَى ٱلْكُبَرِ ۝۳٥

که آن است همانا یکی از گرانها

نَذِيرًۭا لِّلْبَشَرِ ۝۳٦

ترساننده برای بشر

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ ۝۳۷

برای هر که بخواهد از شما پیش رود یا پس آید

كُلُّ نَفْسٍۭ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ ۝۳۸

هر کس (هر جان) بدانچه فراهم کرد گروگان است‌

إِلَّآ أَصْحَٰبَ ٱلْيَمِينِ ۝۳۹

مگر یاران راست‌

فِى جَنَّٰتٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ۝٤۰

در باغهائی پرسش کنند

عَنِ ٱلْمُجْرِمِينَ ۝٤١

از گنهکاران‌

مَا سَلَكَكُمْ فِى سَقَرَ ۝٤٢

که چه چیز شما را درآورد به دوزخ‌

قَالُوا۟ لَمْ نَكُ مِنَ ٱلْمُصَلِّينَ ۝٤۳

گویند نبودیم از نمازگزاران‌

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ ٱلْمِسْكِينَ ۝٤٤

و نبودیم بخورانیم به ناتوان‌

وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلْخَآئِضِينَ ۝٤٥

و بودیم فرو می‌رفتیم با فروروندگان‌

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ۝٤٦

و بودیم تکذیب می‌کردیم به روز دین‌

حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلْيَقِينُ ۝٤۷

تا بیامد ما را یقین‌

فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَٰعَةُ ٱلشَّٰفِعِينَ ۝٤۸

پس سود ندهدشان شفاعت شفاعتگران‌

فَمَا لَهُمْ عَنِ ٱلتَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ ۝٤۹

پس چه شودشان که از یاد آوردند روی گردانان‌

كَأَنَّهُمْ حُمُرٌۭ مُّسْتَنفِرَةٌۭ ۝٥۰

گوئیا آنانند خران رمنده‌

فَرَّتْ مِن قَسْوَرَةٍۭ ۝٥١

که گریخته‌اند از شیری ژیان‌

بَلْ يُرِيدُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُؤْتَىٰ صُحُفًۭا مُّنَشَّرَةًۭ ۝٥٢

بلکه خواهد هر مردی از ایشان که داده شود نامه‌هائی گشاده (پهناور)

كَلَّا ۖ بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلْءَاخِرَةَ ۝٥۳

نه چنین است بلکه بیم ندارند آخرت را

كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذْكِرَةٌۭ ۝٥٤

نه چنین است همانا آن یادآوریی است‌

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ۝٥٥

که هر که خواهد یاد آوردش‌

وَمَا يَذْكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ هُوَ أَهْلُ ٱلتَّقْوَىٰ وَأَهْلُ ٱلْمَغْفِرَةِ ۝٥٦

و یادآور نشوند جز آنکه بخواهد خدا اوست اهل پرهیزکاری و اهل آمرزیدن‌